127.
जन्म जन्मांतरी विराहिणी । होती दुश्चित्त अंतःकरणी ।
दुःखी सेशिलें होते मागे जन्मी । ये खेपे निरसले स्थुळ कारणीं ॥१॥
येउने भेंटी देही देहातीत । तयाचा विरह मजलागी होत ।
मना समुळ मन पहात । तो भेटला गोपीनाथ ॥२॥
दुःख फिटले मान जाले थोर । हर्षे आनंदे आनंद तुषार ।
एका जनार्दनी भेटला परात्पर । तेणे संसार विरह गेला निर्धार ॥३॥