1459.
दुर्घट ते दुःख लागो नेदी भक्ता | त्याची तुज चिंता असे फार ॥१॥
आणिक प्रकार घडे तो निकट पैठणी प्रकट रूप दावी ॥२॥
जेथुनि सत्वर निघाले स्वदेशा | मुक्त केले महिषा मार्गी जाण ॥३॥
जाणती प्रेमळ कीर्तनासी नर | समाधि निरंतर म्हणे नामा ॥४॥