1458.
आपुले मरण पाहिले म्या डोळा । तो जाला सोहळा अनुपम्य ॥१॥
आनंदे दाटली तिन्ही त्रिभुवने । सर्वात्मकपणे भोग जाला ॥धृपद॥
एकदेशी होतो अहंकारे आथिला । त्याचा त्यागे जाला सुकाळ हा ॥२॥
फिटले सुतक जन्ममरणाचे । मी माझ्या संकोचे दुरी जालो ॥३॥
नारायणे दिला वस्तीस ठाव । ठेवूनिया भाव ठेलो पायी ॥४॥
तुका म्हणे दिले उमटोनि जगी । घेतले ते अंगी लावूनिया ॥५॥

अर्थ :
मी माझ्या स्वतःचे मरण स्वतःच्या डोळ्याने पाहिले व तो सोहळा फारच अनुपम्य आहे. त्रीभुवनामध्ये आनंद दाटला गेला आहे आणि सर्वत्र आत्मभाव निर्माण झाल्यामुळे आनंदाचा भोग प्राप्त झाला आहे. माझ्या ठिकाणी देहाभिमान निर्माण झाला त्यामुळे मी संकुचित झालो होतो आता देहाभिमानाचा त्याग केल्यामुळे सर्वत्र सुकाळ झाला आहे. आता जन्म मरणाचे सुतक फिटले मी माझ्या संकुचित बुद्धी मुळे हरी पासून दूर झालो होतो पण नारायणानेच त्याच्या ठिकाणी आश्रय दिला व मी माझा भक्तिभाव नारायणाच्या चरणावर ठिकाणी ठेवून राहिलो आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात मी माझ्या परमार्थिक मरणाचा प्रकार आपल्या अंगी लावून घेतला व अनुभवला आहे मगच या सर्व जगाला माझा अनुभव मी सांगत आहे.