7.
अंबे प्रार्थितसें तुजला मी भावें ।
या समयी पावें ॥
मज संकट जननी त्वां निरसावें ।
वरदान द्यावें ॥ धृ. ॥
कां म्यां आणावे हरिसी सदना ।
आहा रे मदना ॥
छळिले मजला काय दावूं वदना ।
नच कां ये करुणा ॥ अंबे. ॥ १ ॥
माझा मज कांक कृतांत वाटे ।
निजकंदर दाटे ॥
जेणे हा भवसिंधू अतिशय वाटे ।
गतिसार न दाटे ॥ अंबे. ॥ २ ॥
अंबे अजुनी का न होसि तूं जागी ।
निष्ठुरता त्यागी ॥
श्रमलें यास्तव प्रार्थितसें मी तुजलागी ।
या धेनुरागी ॥ अंबे. ॥ ३ ॥
म्हणसी धात्याने जें लिहिले भाळी ।
तें कोण टाळी ॥
जें जें भवितव्य ज्या ज्या काळी ।
ते सुरवर पाळी ॥ अंबे. ॥ ४ ॥
तुझिया बिदुराचा घडतो पायां ।
करिसाल उपाया ॥
दावी निजजन दुष्ट मी कवणे पायां ।
उठिं ब्रह्मादि पायां ॥ अंबे. ॥ ५ ॥
राधा ये रितिनें करुणा भावी ।
भास्करसुतस्वामी सिद्भऋषि सुदावी ।
ते मूर्ति जपावी ॥ अंबे. ॥ ३ ॥