1985.
जवळी नाही चित्त । काय मांडियेले प्रेत ॥१॥
कैसा पाहे चंद्रिदृष्टि । दीप स्नेहाच्या शेवटी ॥धृपद॥
कांतेलेंसे श्वान । तैसे दिशा हिंडे मन ॥२॥
त्याचे कानी हाणे । कोण बोंब तुका म्हणे ॥३॥

अर्थ :
हरी कथेत बसलेला मनुष्याचे चित्त हरीकथेत नसेल तर ते जवळ ठेवलेले प्रेतच आहे. तेल संपत आलेला दिवा जसा शेवटी मोठा होतो त्याप्रमाणे कथा न समजल्यामुळे या माणसाचे डोळे तसे मोठे होतात अगदी तारवटलेल्या दृष्टीने तो पाहतो. पिसाळलेले कुत्रे जसे कोठेही हिंडते़ तसे त्याचे मन दहा दिशात हिंडते. तुकाराम महाराज म्हणतात अशा मनुष्याच्या कानी कोणी बोंब मारावी आणि त्याचा काय उपयोग होणार आहे