1982.
संदेह बाधक आप आपणाते । रज्जु सर्पवत भासतसे ।
भेऊनिया काय देखिले येणे । मारे घायेंविण लोळतसे ॥१॥
आपणेचि तारी आपणचि मारी । आपण उद्धरी आपणया ।
शुक नळिके न्याये गुंतलासी काय । विचारूनि पाहे मोकिळया ॥ध्रु॥
पापपुण्य कैसे भांजिले अंक । दशकाचा एक उरविला ।
जाणोनिया काय होतोसी नेणता । शून्या ठाव रिता नाही नाही ॥२॥
दुरा दृष्टी पाहे न्याहाळूनि । मृगजळा पाणी न म्हणे चाडा ।
धावताचि फुटे नव्हे समाधान । तुका म्हणे जाण पावे पीडा ॥३॥

अर्थ :
कोणत्याही गोष्टीविषयी संधेह धरला तर तो आपल्याला बाधत आसतो. जसे दोरी रस्त्यावर पडलेली असते ती आपल्याला सर्पाप्रमाणे भासते व दोरीचे मूळ स्वरूप न समजल्यामुळे पाहणारा त्याला घाबरत असतो. दोरी ला सर्प समजून हा खुप भितो मग हा काय करतो दोरीचा स्पर्श झाल्यामुळे त्याला वाटते मला सर्प चावला आणि असे म्हणत तो खाली लोळत असतो. या सर्वाचा अभ्यास केला तर असे लक्षात येते की आपल्याला ज्ञान तारू शकते व अज्ञाना ने आपण आपल्या स्वतःला मारू ही शकतो आणि आपण आपला उद्धारही करून घेऊ शकतो. पोपट पकडणारा मनुष्य काय करतो तर गोल फिरणारी नळी केवळ तिथे ठेवतो मग त्या ठिकाणी पोपट आला की त्या नळीवर बसतो व तो बसल्यामुळे नळी फिरते त्यामुळे पोपट त्या नळीला घट्ट पायाने आवळून धरतो व उलटा होतो उलटा झाला की पोपटाला वाटते की मी पडेल त्या मुळे तो नळी ला घट्ट आवळून धरतो आणि पोपट पकडणारा येतो व पोपटाला घेऊन जातो परंतु पोपटाने पाय जरी सोडले असते तर तो मोकळा झाला असता. त्याप्रमाणे आपणही आपला विचार करून पहा आपणही मोकळे आहोत. पण त्या पोपटा प्रमाणे आपली अवस्था झाली आ��