1967.
संसाराचे दुःख सुख म्हणो नये | पुढे दुःख पाहे अनिवार ॥१॥
तया दुःख नाही अंतपार जाणा | काळाची यातना बहुतांपरी ॥२॥
संसाराची चिंता वाहता जन्म गेला | सोस हा वाढला बहुतांपरी ॥३॥
हितहि बुडाले परत्र दुरावले | नरदेह बुडविले भजनेंविण ॥४॥
भजनाच्या प्रतापे दुःख दुरी जाय | जैसे अभ्र होय देशधडी ॥५॥
वायुच्या झुंझाटे वृक्ष उन्मळती | परी माना गति तैसे दुःख ॥६॥
नामा म्हणे नाम दुःखाचा परिहार | सुखाचा अनिवार पार नाही ॥७॥