1984.
नावडे ज्या कथा उठोनिया जाती । ते यमा फावती बरे वोजा ॥१॥
तो असे जवळी गोचिडाच्या न्याये । देशत्यागे ठाये तया दुरी ॥धृपद॥
नव्हे भला कोणी नावडे दुसरा । पाहुणा किंकरा यमा होय ॥२॥
तुका म्हणे तया करावे ते काई । पाषाण का नाही जळामध्ये ॥३॥

अर्थ :
ज्यांना हरिकथा आवडत नाही म्हणून हरी कथेतून उठून जातात ते यमाच्या हाती कोणतेही कष्ट न करता आपोआप सापडतात. तो मनुष्य हरिकथेतील हरी रस सेवन करत नाही जसे गोचीड स्तनाच्या अगदी जवळ असते परंतु दूध पीत नाही परंतु अशुद्ध रक्त पिते आणि तसेच हरिकथा ज्या ठिकाणी चालू असेल त्या ठिकाणाहून हा उठून दूर निघून जातो. त्या मनुष्याला कोनी चांगला मनुष्य आपल्या जवळ आला तर आवडत नाही तो मनुष्य म्हणजे यमाचा पहूनाच आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात अशा अभक्त मनुष्याला काय करावे. जसा पाषाण पाण्यामध्ये असूनही त्याचा अंतर भाग कोराडच असतो त्याप्रमाणे हा मनुष्य हरीकथेत बसलेला असूनही त्याचा अंतरंग कोरडाच असतो.