13.
उदाराचा राणा म्हणविसी आपणा । सांग त्वा कवणा काय दिले ॥१॥
उचिता उचिता देसी पंढरीनाथा । न बोलो सर्वथा वर्मे तुझी ॥२॥
वर्मे तुझी काही बोलेन मी आता । क्षमा पंढरीनाथा करी बापा ॥३॥
न घेता न देसी आपुलेंहि कोणा । प्रौढी नारायणा न बोलावी ॥४॥
बाळमित्र सुदामा विपत्ती पिडला । भेटावया आला तुजलागी ॥५॥
तीन मुष्टि पोह्यांसाठी मन केले हळुवट । मग तया उत्कृष्ट राज्य दिले ॥६॥
छळावया पांडव दुर्वास पातला । दौपदीने केला धांवा तुझा ॥७॥
येवढिया आकांती घेऊनि भाजीपान । मग दिले अन्न ऋषिलागी ॥८॥
बिभीषणा दिधले सुवर्णाची नगरी । ही कीर्ति तुझी हरी वाखाणिती ॥९॥
वैरियाचे घर भेदे त्वा घेतले । त्याचे त्यासी दिधले नवल काय ॥१०॥
धृव आणि प्रल्हाद अंबऋषि नारद । हरिश्र्चंद रुक्मांगद आदि करुनी ॥११॥
त्याचे सेवाऋण घेऊनी अपार । मग त्या देशी वर अनिर्वाच्य ॥१२॥
एकाचि शरीरसंपत्ति आणि वित्त । एकाचे ते चित्त हिरोनी घेसी ॥१३॥
मग तया देशी आपुले तु पद । जगदानी हे ब्रीद मिरविशी ॥१४॥
माझे सर्वस्व तू घेई । तुझे नको काही । मनोरथाची नाही चाड मज ॥१५॥
नामा म्हणे केशवा जन्मजन्मांतरी । करीन मी हरी सेवा ऋण ॥१६॥