92.
मार्ग बहु असती परि तयांची न कळे गती । म्‍हणोनि पडियलो माया मोहभ्रांती ।
तेणे मी जाहालो अंध कोण धरिल चित्‍ती । मारितो हांका मोठ्याने अहो उदार श्रीगुरुमुर्ति ॥१॥
धांव धांव श्रीगुरुराया काढी देऊनि हात । बुडतसे भवनदीमाजी न कळे अंत ।
शिण बहु मज जाहला श्रमलो पाहत पाहत । यांतुनी सोडी वेगी तुम्‍हा श्रीगुरुसमर्थ ॥२॥
वाटे आडवाट दरी दरकुटे यांमाजी गुंतले । कन्‍या पुत्र स्‍त्रीधन हे वर पाडिले जाळे ।
कवण उगवील कवणा शरण जाऊ ते न कळे । करितो चिंता हृ्दयी तंव श्रींगुरु प्रसन्‍न जाहले निवारली अवघी भ्रांती ॥३॥
एका शरण जनार्दनी जाहली संतोषवृत्‍ती । अंधपण फिटले निवारली पुनरावृत्‍ती ॥४॥