88.
ज्याचा सखा हरी । त्यावरी विश्व कृपा करी ॥1॥
उणे पडो नेदी त्याचे । वारे सोसी आघाताचे ॥2॥
तयावीण क्षणभरी । कदा आपण नव्हे दुरी ॥3॥
आंगा आपुले ओढोनी । त्याला राखे जो निर्वाणी ॥4॥
ऐसा अंकित भक्तांसी । ह्मणे नामयाची दासी ॥5॥