18.
भाग्याचेनि भाग्य उदो पै दैवयोगे । ते पुंडलिका संगे भीमा तटी ॥१॥
ध्यान मनन एक करिता सम्यक । होय एका एक एक तत्व ॥२॥
उदो अस्तु मेळे ब्रह्म न मैळे । भोगिती सोहळे प्रेम भक्त ॥३॥
निवृत्ति निवांत विठ्ठल सतत । ना घे दुजी मात हरिविण ॥४॥

अर्थ:
दैवयोगाने भाग्याचा उदय झाला म्हणुन पुंडलिकाच्या संगतीने भीमातीरी परब्रह्म अवतरले. हा परब्रह्म म्हणजे एकच तत्व आहे हे ध्यान व मननाने कळते. भक्त हे प्रेम सुख सतत भोगत राहतात जसा सुर्य व चंद्राला उदय अस्त असतो तसा ह्या प्रेमसुखाला नाही. निवृत्तिनाथ म्हणतात मी निवांत ह्या विठ्ठलाचे भजन करतो इतर मतांचे काही ऐकत नाही.