1942.
कैं मनींची इच्छा पुरेल ही धांव । पाहीन पंढरीराव जाऊनिया ॥१॥
आलीया जन्माचें होईल सार्थक । निवारेल दुःख भव पीडा ॥२॥
कैं हे मस्तक ठेवीन चरणी । पाहीन डोळे भरुनी श्रीमुख ते ॥३॥
एका जनार्दनी कैं होईन पात्र । नासेल समस्त तापत्रय ॥४॥