1940.
एक तत्त्व त्रिभुवनी | दुसरे न धरी तू मनी ॥१॥
म्हणे का नरहरि नारायण | मग तुज गांजिल कवण ॥२॥
दोन मनी जरी तू धरिसी | तरी वाया दंडिला जासी ॥३॥
त्रिविध भक्ती चराचरी | तयामाजी एक तू करी ॥४॥
चहू वेदी जे बोलिले | ते तू करी वा उगले ॥५॥
पंच-इंद्रियांचा संग | त्यांचा नको करू पांग ॥६॥
साही चक्री मन पवन | तेथे नव्हे आत्मनिधान ॥७॥
सप्त स्वरो करी कीर्तन | आणिक न लगे रे साधन ॥८॥
अष्टही गुण सात्विक पूजा | भावे भजा गरुडध्वजा ॥९॥
नवही द्वारे दंडिती | पुनरपि कोठे कैचि भक्ति ॥१०॥
दाही दिशा अवलोकिता | दिवस गेले मोजिता ॥११॥
अकरा रुद्र जाले जरी | तरी एकचि श्रीहरि ॥१२॥
वारा मास आणि पक्ष | व्यर्थ जाती दे तू लक्ष ॥१३॥
तेरा गुणांचा तांबूल | समर्पावे पूगीफल ॥ १४ |
चौदा भुवने ज्याचे पोटी | त्याचे नाम धरा कंठी ॥१५॥
पंधरा दिवसा एकादशी | करा जागर उपवासी ॥१६॥
पोडश उपचारे पूजा | भावे भजा गरुडध्वजा ॥१७॥
सत्रावी जीवनकळा | तिचा घे कांरे सोहळा ॥१८॥
अठरा पुराणे वानिसी | निरंतर कृष्णकीर्ति | १९ ॥
म्हणे विष्णुदास नामा | शरण जावे पुरुषोत्तमा ॥२०॥