1956.
संतांचे घरींचा दास मी कामारी । दारी परोपरी लोळतसे ॥१॥
चरणींचे रज लागती अंगांस । तेण बेताळीस उद्धरती ॥धृपद॥
उच्छिष्ट हे जमा करुनि पत्रावळी । घालीन कवळी मुखामाजी ॥२॥
तुका म्हणे मी आणीक विचार । नेणे हेचि सार मानीतसे ॥३॥

अर्थ :
मी संतांच्या घरचा काम करणारा दास आहे मी त्यांच्या घरा दारात अंगणात सतत लोळत पडलेलो आहे. असे केल्यामुळे संतांच्या चरणाची धूळ माझ्या अंगाला लागेल व त्यामुळे माझ्या माता चे व पिताचे दोघाचेही एकवीस एकवीस कूळ असे मिळून बेचाळीस कुळ उद्दरून जातील. त्या संतांचे उच्चिष्ट ज्या पत्रवाळीत पडलेले असेल ती पत्रवाळी उचलून त्या पत्रवाळीतले उच्चिष्ट अन्न जमा करीन आणि त्‍याचे घास मी माझ्या मुखा मध्ये घालीत. तुकाराम महाराज म्हणतात केवळ संत सेवा करणे हाच एक विचार मी मानतो इतर कोणताही विचार मी मानत नाही.