14.
जन हे सुखाचे दिल्याघेतल्याचे । अतंकाळीचे नाही कोणी ॥१॥
झाल्या हीन शक्‍ति नाक डोळे गळती । सांडोनी पळती रांडा पोरे ॥२॥
बाईल म्हणे खर मरता तरी बरे । नासिले हे घर थुंकोनिया ॥३॥
तुका म्हणे माझे नव्हतील कोणी । तुज चक्रपाणीवाचुनिया ॥४॥