8.
अतंकाळी मी परदेशी । ऐसे जाणोनि मानसी ।
म्हणोनिया हृषीकेशी । शरण मी तुज आलो ॥१॥
नवमास गर्भवासी । कष्ट झाले तया मातेसी ।
ते निष्ठुर झाली कैसी । अंती दूर राहिली ॥२॥
जीवी बापासी आवड । मुखी घालोनि करी कोड ।
जेव्हा लागली यमओढ । तेव्हा दूर टाकिले ॥३॥
बहिणी बंधुचा कळवळा । ते तू जाणसी रे दयाळा ।
जेव्हा लागली यमशृंखला । तेव्हा दूर राहिली ॥४॥
कन्या पुत्रादिक बाळे । ही तंव स्नेहाची स्नेहाळे ॥
तुझ्या दर्शनाहून व्याकुळे । अंती दूर राहिली ॥५॥
देहगृहाची कामिनी । ते तंव राहिली भुवनी ।
मी तंव जळतसे स्मशानी । अग्नीसवे एकला ॥६॥
मित्र आले गोत्रज आले । तेहि स्मशानी परतले ॥
शेवटी टाकोनिया गेले । मजलागी स्मशानी ॥७॥
ऐसा जाणोनि निर्धार । मग मज आला गहिवर ।
तंव दाही दिशा अंधकार । मग मज कांही न सुचे ॥८॥
ऐसे जाणोनि निर्वाण पाही । मनुष्यजन्म मागुता नाही ।
नामा म्हणे तुझे पायी । ठाव देई विठोबा ॥९॥