9.
पांडुरंगकांती दिव्य तेज झळकती । रत्नकीळ फांकती प्रभा ।
अगणित लावण्य जःपुंजाळले । न वर्णवे तेथींची शोभा ॥१॥
कानडा हो विठ्ठलु कर्नाटकु । तेणे मज लावियला वेधु ।
खोळ बुंथी घेऊनि खुणाची पालवी । आळविल्या नेदी सादु ॥२॥
शब्देंविण संवादु दुजेंवीण अनुवादु । हे तंव कैसेंनि गमे ।
परेहि परते बोलणे खुंटले । वैखरी कैसेंनि सांगे ॥३॥
पाया पडू गेले तंव पाउलचि न दिसे । उभाचि स्वयंभु असे ।
समोर की पाठिमोरा न कळे । ठकचि पडिले कैसे ॥४॥
क्षेमालागी जीव उतावीळ माझा । म्हणवूनि स्फुरताती बाहो ।
क्षेम देऊ गेले तंव मीचि मी एकली । आसावला जीव राहो ॥५॥
बाप रखुमादेविवरु हृदयींचा जाणुनी । अनुभवु सौरसु केला ।
दृष्टीचा डोळा पाहो गेले तंव । भीतरी पालटु झाला ॥६॥