40.
तव त्या करिती शंखस्फूरण।
दीर्धवरे आक्रदन।
ते ऐकांनिया नागरीक जन।
हाहाभूत वोरसले ॥१॥
तयाते पुसता त्य म्हणती।
दु:खर्णवी पडिलो हो भूपती।
सांगता पुतनेची गती।
मूच्छित पडती धरणीये ॥२॥
म्हणती जाताचिं गोकुळाभीतरी।
प्रवेशता नंद यशोदे घरी।
उभयता येऊनिया सामोरी।
बहुत सन्माने गौरविले ॥३॥
विडे उपचार भोजन।
पूतनाईते तोषवून।
मग आणिले राजीवनयन।
बाळ तान्हुले दाखविती ॥४॥
तव ते घन:श्याम सांवळे।
राजीवाक्ष राप रेखिले।
बाळलेणे विराजले।
नयनचि गोविले देखता ॥५॥
मग ते घेऊनिया जवळी।
सतनी लाविताचि तात्काळी।
सुरासुरा शोषुनिया वेल्हाळी।
न सोडी जिवे प्राण जाता ॥६॥
निळा म्हणे त्या सोडविता।
न सुटे पूतना आक्रंदता।
आम्हीही स्वशक्ती ओढिता।
हरिले तत्वता प्राण तिचे ॥७॥