41.
येरी म्हणे काय करू वो सुंदरी । आता आहे धरी काय माझे ॥१॥
प्राणनाथे पेणे केले स्वर्गलोका । जाईन मी देखा तयासये ॥२॥
वडिलपणे तुह्मी लोभ असो द्यावा । सांभाळ करावा बाळकांचा ॥३॥
वागुरे माझारी गुंतलासे कांत । कायसे जीवित विचारी पा ॥४॥
न लावी उशीर जाई येच क्षणी । अससी गर्भिणी पूर्ण दिवस ॥५॥
जरी देसी प्राण पतन गर्भासी । होय ते दोषासी पात्र होसी ॥६॥
पोसोनिया बाळे वाढवी वंशाला । द्यावे चित्त बोला माझ्या आता ॥७॥
पळावया तुज नाही अंगी बळ । न देखता खळ जाई वेगी ॥८॥
नामा ह्मणे ऐसी उत्तरे ऐकिली । तेही घाबरली तयेवळे ॥९॥