977.
ज्ञानदेव उभा जोडोनि हस्त | भक्त पाहती समस्त |विठोजी म्हणे सकळा स्वार्थ | या ज्ञानांजनाचा ॥१॥
कैसे वोळले त्वा ज्ञाना | समाधान तया ध्याना |मन नाठवे मीतूपणा | समाधि खुणा ज्ञानासी ॥२॥
मग म्हणे विठोजी दातार | समाधि तुज निरंतर |आता प्रस्थान करी साचार | मज निरंतर आठवी ॥३॥
कैसे परिपूर्ण वोळले | आपण समाधिरुप जाले |मनाते मन समरसले | विठ्ठलरुपी ॥४॥
दशमी प्रस्थानाचा समयो | येकादशी जागर उत्सावो |द्वादशी क्षीरापती महोत्सवो | ज्ञानदेवे केला ॥५॥
त्रयोदशी म्हणे पांडुरंग | कांही न करी गा उद्वेग |आळंकापुरी समाधि प्रसंग | करी करी लवलाह्या ॥६॥
माता रूक्मिणी वाढी ताटी | विठोजी म्हणे उघडी द्रुष्टी |तुज मज आहे नित्य भेटी | येई पंढरीये ॥७॥
नामा म्हणे ज्ञानउदयो | आळंकापुरी सिध्द समयो |परी विठ्ठली मुराला भावो | या ज्ञानदेवाचा ॥८॥