605.
जडलो अंगाअंगी । मग ठेवींये प्रसंगी । काही उरिजगी । लोकी आहे पुरती ॥१॥
ठेवी निवारुनि आधी । अवकाश तोचि बुद्धी । सांपडली संधी । मग बळ कोणासी ॥धृपद॥
गळा बांधेन पायी । हालो नेदी ठायिचे ठायी । निवाड तो तई । अवकळा केलिया ॥२॥
तुका म्हणे ठावे । आम्हा असा जी बरवे । बोभाटाची सवे । मुळींहुनी विठोबा ॥३॥

अर्थ :
देवा मी तुमच्या अंगाला येऊन भिडलो आहे. आता या प्रसंगी मी तुमचा मोठे पणा शिल्लक ठेवणार नाहि. तुझा माझा कसा संबध आहे, ते लोकांना माहित आहे. मी धीर धरला आहे. तो पर्यंत तू विचार कर संधी मिळताच मी तुला धरून ठेवले तर आमचे बळ किती महान असते हे तुला कळून येईल तुझ्या चरणावरून माझे मस्तक हटवणार नाही. तुला हालचाल करू देणार नाही. आश्यावेळी आपल्या कर्तव्याला कोण चुकले हे सर्वाना कळून येईल. तुकाराम महाराज म्हणतात तुम्ही कसे आहात यांची मला जाणीव आहे. तुमच्या दाराशी जे भक्त येतील त्यांना तुझ्या नावाने ओरडून-ओरडून देण्याची व असेच ओरडत ठेवण्याची सवय तुम्हाला पहिल्या पासूनच आहे.