1672.
संध्या करितोसी केशवाच्या नावे । आरंभी ते ठावे नाही कैसे ॥१॥
किती या सांगावे करूनि फजित । खळ नेणे हित जवळी ते ॥धृपद॥
माजल्या न कळे उचित ते काय । न द्यावे ते खाय द्यावे सांडी ॥२॥
तुका म्हणे घेती भिंती सवे डोके । वावसी ते एके अंधारली ॥३॥

अर्थ :
अरे तू संध्या केशवाच्या नामाने करतो परंतु सर्व गोष्टींचा आरंभ तो केशव आहे त्याचे तुला काहीच ज्ञान नाही, अशा मूर्खांना किती सांगावे किती यांची फजिती तरी किती करावी कारण यांच्या जवळ त्यांचे हित आहे तरीदेखील त्यांना कळत नाही. सत्तेच्या जिवावर असे मूर्ख लोक माजल्यासारखे करतात त्यांना जे खाऊ नको सांगितले तर ते लोक तेच खाणार आणि आपण जे खायला देऊ त्याचा ते स्वीकार करत नाहीत. तुकाराम महाराज म्हणतात असे अनेक मूर्ख लोक आहेत की ते अंधारामध्ये घराचा दरवाजा समजून भिंतीला डोके आदळत असतात.