1717.
धन्य मी मानीन आपुले संचित । राहिलीसे प्रीत तुझे नामी ॥१॥
धन्य जालो आता यासि संदेह नाही । न पडे या वाही काळा हाती ॥धृपद॥
ब्रम्हरस करू भोजन पंगती । संतांचे संगती सर्वकाळ ॥२॥
तुका म्हणे पोट धालेचि न धाये । खादलेचि खाये आवडीने ॥३॥

अर्थ :
मी माझे संचित धन्य मानिन कारण हरीच्या नामा विषयी माझे प्रेम जडले आहे. मी धन्य झालो यात कोणताही संदेह नाही आता मी कधीही काळाच्या हाती सापडणार नाही. आता केवळ संतांच्या संगतीत बसून ब्रम्‍हरसाचे भोजन करू. तुकाराम महाराज म्हणतात ब्रम्हरस भोजन कितीही सेवन केले तरी पोट भरतच नाही कितीही खाल्ले तरी अजून खावेसेच वाटते.