जाते

१ सुंदर माझे जाते गे फिरतेके बहुतेके

सुंदर माझे जाते गे फिरतेके बहुतेके ।
ओव्या गाऊ कवतिके  तू ये रे बाळ विठ्ठला ।।१।।

जीव शिव दोन्ही खुंटे गे प्रपंचाचे नेट गे ।
लाउनी पांची बोटे गे तू ये रे बाळ विठ्ठला ।।२।।

सासू आणि सासरा दीर तो तिसरा ।
ओव्या गाऊ भ्रतारा तू ये रे बाळ विठ्ठला ।।३।।

प्रपंच दळण  दळीले पीठ ते भरिले ।
सासू पुढे ठेविले तू ये रे बाळ विठ्ठला ।।४।।

सत्वाचे आंदण ठेविले पुण्य ते वैरीले ।
पाप ते उतू गेले ये रे बाळ विठ्ठला ।।५।।

जनी जाते गाईल कीर्ती राहील ।
थोडासा लाभ होईल तू ये रे बाळ विठ्ठला ।।६।।

दळण अभंग

१ येई हो कान्हाई मी दळीन एकली

येई हो कान्हाई मी दळीन एकली ।
एकली दळितां शिणले हात लावी वहिली ॥धृ॥

वैराग्य जातें मांडुनि विवेक खुंटा थापटोनी ।
अनुहत दळण मांडुनी त्रिगुण वैरणी घातलें ॥१॥

स्थूळ सूक्ष्म दळियेलें देहकारणासहित ।
महाकारण दळियेलें औट मात्रेसहित ॥२॥

दशा दोन्ही दळिल्या व्दैत अव्दैतासहित ।
दाही व्यापक दळियेलें अहंसोहंसहित ॥३॥

एकवीस स्वर्ग दळियेले चवदा भुवनांसहित ।
सप्त पाताळें दळियेलीं सत्प सागरांसहित ॥४॥

बारा सोळा दळियेल्या सत्रवीसहित ।
चंद्र सूर्य दळियेले तारांगणांसहित ॥५॥

नक्षत्र वैरण घालुनी नवग्रहासहित ।
तेहतीस कोटी देव दळियेले ब्रम्हाविष्णुसहित ॥६॥

ज्ञान अज्ञान दळियेलें विज्ञानासहित ।
मीतूंपण दळियेलें जन्ममरणासहित ॥७॥

ऎसें दळण दळियेलें दोनी तळ्यासहित ।
एका जनार्दनी कांहीं नाहीं उरलें व्दैत ॥८॥

जोहार

जोहार मायबाप जोहार । मी सकळ संतांचा

जोहार मायबाप जोहार ।
मी सकळ सन्ताचा महार ।
सांगतों दृढ विचार ।
तो ऎका की जी मायबाप ॥१॥

माझा विचार नारदें ऎकिला ।
तो पुन:रुपा नाहीं आला ।
भीष्म ध्रुव प्रल्हाद आगळा ।
या विचारें बोधिलें की जी मायबाप ॥२॥

उपमन्यु बिभीषण ।
सर्वांमाजीं अर्जुन ।
आणिकही ऋषी सांगेन ।
सावध ऎका की जी मायबाप ॥३॥

पराशर विश्‍वामित्रादि जाण ।
या विचारें पावलें समाधान ।
हरिश्र्चंद्र शिबी सुखसंपन्न ।
झाले की जी मायाबाप ॥४॥

ऎशा विचारें चालले ।
ते पुनरपि नाहीं आलें ।
एका जनार्दनीं भले ।
ऎक्यपण कीं जी मायबाप ॥५॥