👉 अभंग अनुक्रमणिका 👉 ग्रंथ सूची पहा.
ज्ञानेश्वर म. सार्थ गाथा, उपासना काण्ड.
प्रकरण :-६ रे, उपासना अभंग १६१
देहाचेनि दीपके पाहे जो सभोंवते । तंव अवचिते तेंचि ध्यान केले ॥ निराकारीचीं वस्तु आकारा आणिली । कृष्णीं कृष्ण केली सकळ सृष्टी ॥ लय गेले ध्यानी ध्यान गेले उन्मनीं । नित्य हरिपर्वणी सर्वारूपें ॥ आनंद सोहळा हरिरूपी आवडी । कृष्ण अर्धघडी न सोडी आम्हां ॥ बापरखुमादेविवरू विठ्ठल अभये । भयांचे पै भय हरपे कृष्णी ॥५॥
अर्थ:-
देहाला दिपक करुन सभोवताली पाहु लागला तेंव्हा त्याला अवचित ध्यान लाभले. व त्या ध्यानात त्याला निराकार ब्रह्म दिसले जे कृष्णाने कृष्ण होऊन विश्वरुपाने आकाराला आणले. ती समाधी अवस्था प्राप्त झाल्याने ते ध्यान ही गेले व तो उन्मनी अवस्थेत गेला. व नित्य त्या हरिपर्वणीला भोगु लागला. असा तो हरिरुपी आनंद सोहळा त्याला आवडला व त्या कृष्णाने अर्धघडी ही तिथे संगत सोडली नाही. असे अभय त्या रखुमाईच्या पतीने व माझ्या पित्याने दिल्याने भयाचे भयच निवृत झाले असे माऊली सांगतात.
