1633.
ज्याचे गर्जता पवाडे । श्रुतिशास्त्रा मौन पडे ॥१॥
तेथे माझी वाचा किती । पुरे करावया स्तुती ॥धृपद॥
शिणला सहस्त्र तोंडे । शेष फणी ऐसे धेडे ॥२॥
तुका म्हणे मही । पत्र सिंधु न पुरे शाई ॥३॥

अर्थ :
या हरीचे किर्तीचे वर्णन करीत असताना श्रृती आणि शास्त्र देखील मुक्या झाल्या. मग तुमची किर्ती वर्णन करण्याकरता मग माझी वाचा किती पुरी पडणार आहे देवा ? हजारो तोंड असणारा शेष देखील या हरीची किर्ती वर्णन करता करता थकून गेला. तुकाराम महाराज म्हणतात, “अशा या हरीची किर्ती लिहावयास जरी गेलो तरी पृथ्वीएवढा कागद घेतला आणि समुद्राएवढी शाई जरी घेतली तरी ती कमी पडते. ”