1634.
देव राखे तया मारील कोण । न मोडे काटा हिंडता वन ॥१॥
न जळे न बुडे नव्हे काही । विष तेही अमृत पाही ॥धृपद॥
न चुके वाट न पडे फंदी । नव्हे कधी यम बाधा ॥२॥
तुका म्हणे नारायणा । येता गोळ्या वारी बाण ॥३॥

अर्थ :
ज्याचे रक्षण साक्षात देव करतो त्याला कोण मारू शकेल एवढेच नाही तर तो रानावनात अनवाणी जरी फिरला तरी त्याला एक काटा देखिल मोडणार नाही. त्याला अग्नीत जरी जाळले तरी जळणार नाही, पाण्यात बुडवले तरी बुडणार नाही त्याला काहीच होत नाही. एवढेच काय पण त्याला वीष जरी दिले तर त्या विषाचे अमृत होते. तो कधीही परमार्थाची वाट चुकत नाही तो कधीही अडचणीत सापडत नाही आणि यम बाधा तर त्याला कधीच बाधत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात त्याच्यावर कितीही गोळ्या किंवा बाणांचा वर्षाव झाला तरी नारायण त्याचे रक्षा करतोच.