1387.
उखते आयुष्य जायांचे कलेवर । अवघे वोडंबर विषयांचे ॥१॥
कोणासी हा लागे पुसणे विचार । मनचि सादर करू आता ॥धृपद॥
उत्पत्ति प्रळय पडिले दळण । पाकाचे भोजन बीज वाढे ॥२॥
तुका म्हणे जाऊ अभयाच्या ठाया । रिघो देवराया शरण वेगी ॥३॥

अर्थ :
आपले संपूर्ण आयुष्य आणि हे शरीर जाणारे आहे आणि विषयांचे खेळ हे गारुड्याच्या खेळाप्रमाणे थोडा वेळच आहेत. हा विचार कोणालाही विचारण्याची गरज नाही आता आपणच आपल्या मनाने हा विचार करू. उत्पन्न झाला की मृत्यु आणि पुन्हा जन्म हे दळण चालू राहते. एकदा की मिष्टान्न खाल्ले की पुन्हा तसे अन्न खाण्याची वासना वाढते. तुकाराम महाराज म्हणतात आता ज्या ठिकाणी आपल्याला अभय आहे त्या ठिकाणी आपण जाऊ व देवराज पांडुरंगाला आपण वेगाने शरण जाऊ.