177.
काय उणे का करिशील चोरी । किती सांगो तुज नाइकसी हरी ।
परपरता तू पळोनि जासी दुरी । अनावर या लौकिका बाहेरी वो ॥१॥
माया करुणा हे करिते बहुत । किती सोसू या जनांचे आघात ।
न पुरे अवसरु हे चि नित्यानित्य । तूंचि सोडवी करूनि स्थिर चित्त वो ॥धृ॥
बहुत कामे मी गुंतलिये घरी । जासी डोळा तू चुकवूनि हरी ।
करिता लाग न येसी चपळभरी । नाही सायासाची उरो दिली उरी वो ॥२॥
तुज म्हणीये मी न संगे अनंता । नको जाऊ या डोळिया परता ।
न लगे जोडी हे तुजविण आता । तुकयास्वामी कान्होबा गुणभरिता वो ॥३॥