189.
संत निळोबारायांच्या विरहिणी

आजि पुरले वो आतीचे आरत ।
होते ह्रदयी वो बहु दिवस चिंतित ।
मना आवरुनि इंद्रया सतत ।
दृष्टी पाहो हा धणिवरी गोपिनाथ वो ॥१॥
तेचि घडोनिया आले अनाययसे ।
जाता यशोदे घरा वाणचिया मिसे ।
आला खेळत खेळत बाळवेषे ।
कवळी घालि मिठी गदगदा हांसे वो ॥२॥
मुख अमृताचा मयंक उगवला ।
दंत हियाचा प्रकाश फांकला ।
नयनी रत्पकीळ तारा वो चमकला ।
देखता ह्रदयी निजवास त्याचा झाला वो ॥३॥
जन्म जन्मांतरी बहु केले सायास ।
याचे भेटिलागी व्रते उपवास ।
सेविली गंगेची तटाके उदास ।
त्याचिया सुकृताचे आले नेणो घोष वो ॥४॥
आजि आनंदाशी आनंद माझया झाला ।
आजि सुखशी सुखे लाभ केला ।
आजि हर्शाषीं हर्ष भेटो आला ।
तेणे श्रीरंग निजदृष्टी स्थिरावला वो ॥५॥
भोग भोगिता वो सरले समस्त ।
गेले उडोनिया प्रारब्ध संचित ।
विटले विषयावरुनिया चित्त ।
निळा म्हणे घडला हरिशी एकांत वो ॥६॥