3758.
शंखीण डंखीण ३७५८ते ३७५९

बाहात्तर कोटी कात्यायनी । त्यांतया शंखिणी डंखिणी । तृष्णा वासना पापिणी । जन्मो जन्मी गोविती ॥१॥ मोही कुंकुम कपाळीलावून । विशाल स्वरूप अवगुण लोकांलागीभय दावून । भाविक जन भेडसावी ॥२॥ तृषासनविशाळ । जग मोहियेलें अनुमाळ । घालुनियांमायाजाळ । जग थईथई नाचवी ॥३॥ जग पडलेंभ्रांतींत । विसरले आपुले स्वहित । यांत आहेआपुला घात । हे तो कदा न समजती ॥४॥ वरबेगडाचा रंगा । काय भुललासी जगा । होयगुरुपदीं जागा । याच लागी प्रवृत्ती ॥५॥ एकनाथाचेंविंदान । एकाजनार्दनी जोडे ज्ञान । त्यागूनी गुणअपमान चरणी ध्यान लाविले ॥६॥

3759.
हाट करुनी घरासी आणली बसलीवसरीच्या काठी रे । घरची बाईल बाहेर निघालीवसवसुनलागेपाठीरे ॥१॥ शंखीण बाबा डंखीण । त्या घरी शंखीण बाबा डंखीण रे ॥धृ.॥ चौशेरांचावरण भात केला वर भाजीचा गोळा रे । मोठ मोठेघास घेती भुरळ फिरवी डोळा रे ॥२॥ आठ भाकरीबारापोळ्या धिरडीखादली सोळारे पाणी पिऊनीढेकर दिला मराठी तिचा मोळा रे ॥३॥ बारा सोळालुंगडी नेसली येईना पाठी पोटी रे । नव खणाचीचोळी शिवली उराशी येईना गांठी रे ॥४॥ एकाजनार्दनीं म्हणे बाबा ऐशी बाईल केली रे । तिच्याभयाने सर्व दैवते पळुनियां गेली रे ॥५॥