2972.
अवघे आयुष्य काळाधीन जाहलें । परी चित्त गुंतले संसारांत ॥१॥
सापें दर्दूर गिळियेला मुखी । तेणेंचि तो शेखी मक्षिका धरी ॥२॥
ऐसे हावभरी प्राणी पै नाडले । म्हणती माझे वहिले कन्यापुत्र ॥३॥
एका जनार्दनी मृगजळाची आशा । पडे तेणे फांसा गळा बळे ॥४॥