654.
ज्योतीस ज्योति मेळउनी हाती ।
तव अवचित्ती झोंबिन्नली ॥१॥
अद्वैत पाहता न दिसे गुणमेळु ।
गुणा गुणी अडळु ठाउका नोहे ॥२॥
शून्याहि परता आदि अंतु नाही ।
तो असोनिया देही धांवो सरे ॥३॥
बापरखुमादेविवरू विसरला धांव ।
हरिरूप भाव दीपकळा ॥४॥

अर्थ :
जीवात्मज्योतीचे परमात्म ज्योतीशी सहजच जीवपरमात्म्याचे ऐक्य होते. अशा अद्वैतसृष्टीचा उदय झाला असता मायेच्या त्रिगुणांत गुणागुणी भाव ठाऊक नसल्यासारखा होतो. शून्याही पलिकडचा आदि अंतरहित तो परमात्मा असून देहामध्येच व्याप्त असल्यासारखा दिसतो. माझे पिता व रखुमादेवीचे पती जे श्री विठ्ठल ते हालचालरहित असे एकरूप आहते. ही ज्ञानाची ज्योत श्रीगुरू निवृत्तिरायानी आम्हाला दाखवली असे माऊली सांगतात.