44.
दमुनी इंद्रिये आणिला विवेक ।
दाखविल सुख आत्मयाचे ॥१॥
मना तुझे मग काय चाले तेथे ।
राहे पै निवांत आप्णची ॥२॥
काम तो निष्काम करील विवेक ।
शांतीपासी देख क्रोध राहे ॥३॥
लोभास निर्लोभ विकुनी घालील ।
मोहोही जाळिल ज्ञानावळी ॥४॥
शुद्ध सत्त्व गुण तिन्ही अहंकार ।
घालील निर्धार धरी मना ॥५॥
आशा मनसा तृष्णा इच्छा हे वासना ।
आधीन आपणा करील तो ॥६॥
सांगितले तेची इंद्रिये वर्तती ।
विवेकसंपत्ती ब्रह्मनिष्ठ ॥७॥
बहेणि म्हणे मना नको करू बळ ।
विवेककुशळ आत्मवेत्ता ॥८॥