918.
ज्ञानदेव म्हणे भला भक्तराज | कळले गौप्यगुज सर्व तुझे ॥१॥
धीर आणि चतुर सर्वस्वे उदार | साजे तुज अधिकार प्रेमभक्ति ॥२॥
धन्य तू संसारी भक्तभावशीळ | साधिले तुवा केवळ प्रेमसुख ॥३॥
देउनी आलिंगन नामा धरियेला करी | वंदियेले शिरी चरणरज ॥४॥
राऊळा भीतरी चला जाऊ वेगे | आज्ञा मागो दोघे तीर्थयात्रे ॥५॥
सत्वर उठोनी आले स्वामी जवळी | मस्तके ठेवियेली चरणावरी ॥६॥
जीवीचा निजभावो सांगे ज्ञानदेवो | ऐकोनी पंढरीरावो हासिन्नले ॥७॥
म्हणे तू ज्ञानशीळ चिद्रूप केवळ| सबाह्यनिर्मळ स्फटिक जैसा ॥८॥
सहज तीर्थरूप तूंचि निरंतर | असता हा विचार काय करिसी ॥९॥
येरू म्हणे स्वामी बोलीलेती बरवे | परि सार्थक करावे देहाचे या ॥१०॥
प्रसंगी नामयाचे संगति सुख घ्यावे | म्हणोनी ज्ञानदेवे धरिले चरण ॥११॥