2061.
तयासी नेणती बहु आवडती । होय जया चित्ती एक भाव ॥१॥
उपमन्यु धुरु हे काय जाणती । प्रल्हादाच्या चित्ती नारायण ॥धृपद॥
कोळी भिल्ल पशु श्वापदे अपार । कृपेच्या सागरे तारियेली ॥२॥
काय ते गोपाळे चांगली शाहाणी । तया चक्रपाणी जेवी सवे ॥३॥
तुका म्हणे भोळा भाविक हा देव । आम्ही त्याचे पाव धरूनी ठेलो ॥४॥

अर्थ :
देवाला भोळी, भाबडी, देवाविषयी जास्त काही ज्ञान नसलेली आणि शब्दज्ञानाचा तर सुगावा देखील नसलेली अशी नेणती परंतु चित्तात त्याच्याविषयी एकनिष्ठ भाव असलेली भक्तगण खूपच आवडतात. भक्त उपमन्यु, धुरू हे काय जाणते होते आणि भक्त प्रल्हादाच्या चित्तात तर फक्त आणि फक्त नारायणच होता, अन्य त्याला काहीही ठाऊक नव्हते. त्याच न्यायाने म्हणूनच कोळी, भिल्ल माणसे, किंबहुना पशु आणि श्वापदे देखील त्याच्या कृपेच्या आधारे तरले गेले. श्रीकृष्णा बरोबर असलेले त्याचे सवंगडी, गोपाळे काय शहाणे होती किंवा त्यांच्यात काय तो शहाणपणा ठासून भरला होता परंतु त्यांचा श्रीहरीवर अपार जीव होता आणि चक्रपाणी देखील ह्याचकारणामुळे त्यांच्या समवेत जेवत असे. तुकाराम महाराज म्हणतात असा हा देव स्वतः भोळा आणि भाविक आहे आणि आम्ही देखील त्याच भावाने त्याचे पाय अखंड धरून आहोत.