955.
सुख सेजेवरि देव विश्रांति पहुडले | विश्रांतीसी गेले सकळ भक्त ॥१॥
ब्रह्मवीणा करी घेऊनि ब्रह्मसुत | जाणवी एकांत नारदमुनी ॥२॥
बाप पंढरीनाथ सुखाचा सुखर्सिधु | नित्य नवा आनंदु सोहळा करी ॥३॥
विश्रांति विसांवा जे विश्वमंगळ | ते नाम निर्मळ विठोबाचे ॥४॥
तो भक्तशिरोमणी वैराग्य पुतळा | गातो प्रेमकळा धरुनी कंठी ॥५॥
तेणे श्रवणामृते हृदय कोंदाटले | प्रेमाचे सुटले पाझर नयनी ॥६॥
हर्षे निर्भर 'दोनी देव नारदमुनी | प्रीति आलिंगनी एकमेका ॥७॥
जाती चंपक सुमने माजी तुळसीमिश्रित | दिधल्या त्या उचित कंठी माळा ॥८॥
नमस्कार करुनि केले विसर्जन | भरल त्रिभुवन ब्रह्मरसे ॥९॥
मग चालिले तेथोनि ऋषी नारदमुनी | हृदयी संजीवनी कृष्णनाम ॥१०॥
तेणे त्या विश्रांती नित्य तृप्ती मनी | नामा जीवे चरणी विनटला ॥११॥