173.
निद्रिस्थ सकळ तये वनी व्याळ । गिळितसे बळे नंदालागी ॥१॥
कृष्णा धांव वेगी मज गिळी सर्प । काळावरी दर्प तुझा देवा ॥२॥
माझिया पाडसा येईंरे धांवोन । दाखवी वदन अंतकाळी ॥३॥
आली काय तुज निद्रारे कान्हया । माझिया तान्हया ऊठ वेगी ॥४॥
ऐकोनिया ऐसे बोलती सकळ । घालिती मुसळ सर्पावरी ॥५॥
श्रमले सकळ सोडिना नंदाला । पिटी वक्ष-स्थळा नंदपत्नी ॥६॥
उठे जगद्‍गुरु काय झाले माय । लवितसे पाय तयालागी ॥७॥
टाकियेले तेव्हा सर्पे कलेवर । पुरुष सुंदर दिसतसे ॥८॥
नामा ह्मणे वाचे स्तवी विश्वंभरा । करूनि नम-स्कारा जाता झाला ॥९॥