237.
कपाळ झेटि मिसे बोट लावितेसी लल्लाटी ।
तेचि नमन अर्पी बाई कान्हो जगजेठी ॥१॥
सहलाचिया खेळा गे जोडि घननीळा ।
नलगे काही घेणे देणे परि हा तो जवळा ॥२॥
नमन हेचि निज गे परमार्थाचे बिज ।
सहज भावे नमुं जाता जोडे अघोक्षज ॥३॥
निळा महणे आता गे वर्म आले आता ।
श्रीहरीच्या संगसुखे गाऊ गुणकथा ॥४॥