97.
घरी आपुलिया मातेपाशी ।
देखोनिया मागे शशी ।
म्हणे देंईवा खेळावयासी ।
आणूनी तो मज हाती ॥१॥
येरी म्हणे परिसे ताता ।
गगनीचा तो नये हाता ।
नको छळू रे कृष्णनाथा ।
नाही तेचि मागो नको ॥२॥
येरुं म्हणे रे पैल दिसे ।
नाही त्यासी म्हणसी कैसे ।
येरे म्हणे असाध्य ते असे ।
नाही.णाचि सारिखे ॥३॥
राया घरीची संपदा ।
दुर्बळा घरी कैची सदा ।
येरु हासोनिया गदगदा ।
मुखचंद्राते दाखवितु ॥४॥
म्हणे पाहे दसवंतिये ।
हा गे जवळींच चंद्र आहे ।
तारे तुटती लवलाहे ।
षोडशकळी प्रकाशला ॥५॥
यशोदा म्हणे न कळे महिमा ।
तुझा आम्हा पुरुषोत्तमा ।
दिठावसील रे मेघ:शामा ।
नको विंदाने करु ऐशी ॥६॥
निळा म्हणे ओंवाळून ।
सांडी वरुनी निंबलोण ।
मग त्या वोसंगा घेऊन ।
म्हणे भोजन करी बापा ॥७॥