2907.
शत वरुषांची घेउनी आला चिठ्ठी । अर्ध रात्रीं खादले उठाउठी ॥१॥
केव्हा जपसील रामनाम वाचे । आयुष्य सरलीया पडतील यमफांसे ॥२॥
अज्ञानत्व गेले वरुषे बारा । खेळतसे विटीदांडु भोंवरा ॥३॥
उपरी तारुण्य मदाचा ताठा । करी बैसोनि विषयाच्या चेष्टा ॥४॥
ऐशीं पन्नास वर्षे गेलीं भरोवरीं । एका जनार्दनी पडला चौर्‍यांयशींचे फेरी ॥५॥