244.
तुम्ही तो साकडे बहुत वारिले । आता का उगले बोलू देवा ॥१॥
आजीवरी पडिलो लिगाडाचे गुंती । तेणेंचि फजिती झाली दिसे ॥२॥
झाला दिसे मज मोकळा मारग । धिक्कारिती जग मागे पुढे ॥३॥
चोखा म्हणे ऐसे विरीत देखिले । ते साचचि संचले मनी माझ्या ॥४॥