242.
गडयानो राजा कीरे झाला । कृष्ण सिंहासनी बैसला ॥१॥
पांवा मोहरी घोंगडी । आम्ही खेळु यमुने तटी । नाचा पाउला देहुडी । कृष्ण आमुचा किरे गडी ॥२॥
खेळू हुतुतु हुंबरी । थडक हाणो टीरीवरी । आता चालिला दळभारी । आमचे यशो-देचा हरी ॥३॥
कुस्ती खेळता कासाविसी । शेंबुड खरकटे नाकासी । कडे घेऊ सावकासी । आता बहु भितो यासी ॥४॥
आम्ही तुम्ही सवे जाऊ । गाई वळावया जाऊ । त्याचे मानेंत बुक्या देऊ । जवळी जावयासी भिऊ ॥५॥
नामा म्हणे चला जाऊ । हात जोडोनी उभे राहू । पाया पडून मागून घेऊ । जनींवनी तोचि कृष्णजी ध्याऊ ॥६॥