2962.
दुःखाच्या खडकी आदळती प्राणी । परि संसाराचा मनी वीट नये ॥१॥
कामाचिया लाटे कर्दमाचे पुरी । बुडे तरी हाव धरी अधिकाराची ॥२॥
वारितां नायके भ्रमलासे कीर । सांपडे सत्वर पारधीया ॥३॥
एका जनार्दनी यामाचीया फांसां । पडेल तो सहसा न कळे मुढा ॥४॥