237.
घरदार वोखटे अवघे फलकटे । दु:खाचे गोमटे सक ळही ॥१॥
नाशिवंतासाठी रडती रांडा पोरे । काय त्याचे खरे स्त्री पुत्र ॥२॥
लावूनिया मोह भुलविले आशा । त्याचा भरंवसा धरिती जन ॥३॥
सक ळही चोर अंती हे पळती । चोखा म्हणे का न गाती रामनाम ॥४॥