3717.
चला वळू गाई । बैसो जेऊ एके ठायी ॥१॥
बहु केली वणवण । पायपिटी जाला सिण ॥धृपद॥
खांदी भार पोटी भुक । काय खेळायाचे सुख ॥२॥
तुका म्हणे धावे । मग अवघे बरवे ॥३॥

अर्थ :
गोपाळ म्हणाले, "सवंगड्यानो, चला. आपण इंद्ररूपि गाईना अंतर्मुख करू आणि एके ठिकाणी बसून आनंदात जेवू. आत्तापर्यंत खुप वनवन झाली. पयपिट करून फार शिण आला आहे. खांद्यावर भार आणि मनात सुखाची भूक असताना संसाराचा खेळ खेळण्यात काय सुख आहे?. तुकाराम महाराज म्हणतात, गडयांनो, आता जेवनाची घाई करा. त्यातच आपले कल्याण आहे.