3831.
तयांसवें करी काला दहींभात । सिदोऱ्या अनंत मेळवुनी ॥1॥
मेळवुनी अवघियांचे एके ठायी । मागे पुढे कांही उरो नेदी ॥2॥
नेदी चोरी करू जाणे अंतरींचें । आपले ही साचे द्यावे तेथे ॥3॥
द्यावा दहींभात आपले प्रकार । तयांचा वेव्हार सांडवावा ॥4॥
वांटी सकळांसि हातें आपुलिया । जैसे मागे तया तैसे द्यावे ॥5॥
द्यावे सांभाळुनी सम तुकभावें । आपण हि खावें त्यांचे तुक ॥6॥
तुक सकळांचे गोविंदाचे हाती । कोण कोणे गति भला बुरा ॥7॥
राखे त्यासि तैसे आपलाल्या भावे । विचारुनि द्यावे जैसे तैसे ॥8॥
तैसे सुख नाही वैकुंठींच्या लोका । ते दिले भाविकां गोपाळांसि ॥9॥
गोपाळांचे मुखी देउनी कवळ । घांस माखे लाळ खाय त्यांची ॥10॥
त्यांचिये मुखींचे काढूनिया घांस। झोंबतां हातांस खाय बळे ॥11॥
बळे जयाचिया ठेंगणें सकळ । तयाते गोपाळ पाडितील ॥12॥
पाठी उचलूनि वाहातील खांदीं । नाचतील मांदीं मेळवुनी ॥13॥
मांदीं मेळवुनी धणी दिली आह्मां। तुका ह्मणे जमा केल्या गाईन ॥14॥

अर्थ ;
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — कृष्ण गोपाळांबरोबर दहीभाताचा काला (खेळ) करतो आणि अनेक सिदोऱ्या (भोजन) एकत्र करतो (१); सर्वांचे अन्न एकाच ठिकाणी मिसळतो, त्यात काहीही पुढे-मागे उरू देत नाही (२); कोणी चोरी करू नये म्हणून तो अंतःकरण जाणतो, आणि प्रत्येकाने आपले खरेपणाने द्यावे असे सांगतो (३); प्रत्येकाने आपापल्या प्रकारचा दहीभात द्यावा आणि आपले वेगळेपण (व्यवहार) सोडावा (४); मग तो स्वतःच्या हाताने सर्वांना वाटतो, जसे ज्याला हवे तसे देतो (५); समभावाने आणि जपून वाटावे, आणि स्वतःही त्यांचे अन्न (तुक) खावे (६); सर्वांचे तुक गोविंदाच्या हातात आहेत, कोणाची काय स्थिती (भला-बुरा) आहे ते तोच जाणतो (७); तो प्रत्येकाला त्यांच्या भावनेनुसार सांभाळतो आणि तसेच विचार करून देतो (८); असे सुख वैकुंठातही नाही, ते गोपाळ भाविकांना दिले आहे (९); गोपाळांच्या तोंडात तो घास देतो, आणि त्यांच्या तोंडातील लाळ लागलेले अन्नही खातो (१०); त्यांच्या तोंडातून काढलेला घासही तो हाताने घेतो आणि खातो (११); ज्याच्या ठेंगण्या (हातात) सर्व काही आहे, त्यालाच गोपाळ खेळकरपणे पाडतात (१२); त्याला पाठीवर उचलून खांद्यावर घेतात, आणि सगळे मिळून नाचतात (१३); अशा प्रकारे सर्व मिळून खेळतात, आणि तुकाराम महाराज म्हणतात — आम्हालाही अशीच संगत मिळाली आहे, आम्ही गात राहू (१४).