2162.
बरे आह्मा कळो आले देवपण । आता गुज कोण राखे तुझे ॥१॥
मारिले का मज सांग आजिवरी । आता सरोबरी तुज मज ॥धृपद॥
जे आह्मी बोलो ते आहे तुझ्या अंगी । देईन प्रसंगी आजि शिव्या ॥२॥
निलाजरा तुज नाही याति कुळ । चोरटा शिंदळ ठावा मज ॥३॥
खासी धोंडे माती जीव जंत झाडे । एकले उघडे परदेसी ॥४॥
गाढव कुतरा ऐसा मज ठावा । बाईल तू देवा भारवाही ॥५॥
लटिका तू मागे बहुतांसी ठावा । आले अनुभवा माझ्या ते ही ॥६॥
तुका म्हणे मज खविळले भांडा । आता धीर तोंडा न धरवे ॥७॥

अर्थ :
देवा आता बरे झाले तुझे देवपण आम्हाला कळून आले त्यामुळे आता तुझी गुप्त माहितीचे रक्षण कोण बरे करेन. देवा तू मला आज पर्यंत जन्ममरणाच्या दुःखाने का मारले आहे आता तुला काही भिण्याचे कारण नाही कारण तुझी आणि माझी बरोबरी झाली आहे. जे जे आम्ही बोललो आहे ते ते सर्व दुर्गुण तुझ्या अंगी आहेतच त्यामुळे आज प्रसंगी मी तुला शिव्या देखील देण्यास घाबरणार नाही. देवा अरे तू निर्लज्ज आहेस तुला जात नाही आणि कुळ ही नाही तू चोरटा आणि शिंदळ आहे हे देखील मला ठाऊक आहे. तू प्रलय काळी जीव, जंतू, धोंडे, माती, झाडे काहीही खातोस परंतु तू मात्र परदेशी आहेस. देवा तू सर्वत्र व्यापक आहेस त्यामुळे गाढव, कुत्रा भार वाहणारा बैल देखील तूच आहेस हे मला माहित आहे. देवा तू खोटा आहेस हे तर मागे बहुत लोकांना माहीतच आहे परंतु माझ्या अनुभवाने ने ही ते मला माहिती झाले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा आता तू मला भांडण्यासाठी खवळीले आहे त्यामुळे आता माझ्या तोंडाला धीर धरवत नाही.