220.
गोधने घेउनी गोपाळ आले ।
छायेसी बैसले कळंबाचिये ॥१॥
आता म्हणे मांडा खेळ ।
गोमटी हे वेळ सांपडली ॥२॥
तव कृष्ण म्हणती आधी जेवा ।
रुचेल बरवा खेळ मग ॥३॥
पोटात भुक सुकले मुख ।
कोण ते सुख खेळायाचे ॥४॥
कोणा कैसा पाहोंदया दिठी ।
यारे सोडा गाठी शिदोरियाच्या ॥५॥
सोडिता सिदोया दाविती अवघे ।
तव एका ऐशी नव्हे एकापरी ॥६॥
अरुष एक ते बोलताती बोल ।
परी अर्थ सखोल विचारता ॥७॥
आधी माझा घास भरी ।
मग मी श्रीहरी घेईन तुझा ॥८॥
कान्हा म्हणे ऐका रे वोजा ।
आधी तुम्ही माझा घास भरा ॥९॥
गोपाळ म्हणती शेवट गोड ।
पुरवी आधी कोड आमुचा घेई ॥१०॥
घाटा घुगया कोरडया भाकरी ।
एकाची शिदोरी शिळीपाकी ॥११॥
कढण काला कालविले ताक ।
एकाचा साजूक दहींभात ॥१२॥
एक ते म्हणती आमुचे अंगिकारी ।
मुखी घास भरी टाकू नको ॥१३॥
चांगले कोणाचे आणावे गोपाळा ।
आमुचा हा दुबळा संसार ॥१४॥
तव कान्हा म्हणे आईका रे गडे ।
तुमचेचि आवडे घाला मुखी ॥१५॥
तुमचीये हातीचे भाजीदेठपान ।
ते आम्हा समान पंचामृता ॥१६॥
आणखी अर्पिती उपाधी जाणिवा ।
विकृती त्यांचिया भावा देखोनि मज ॥१७॥
सर्व भावे आम्हा हेचि गोड लागे ।
दांभिका न लगे भेदकांचे ॥१८॥
मिटक्या देऊनिया स्वीकारी श्रीरंग ।
मग म्हणे विभाग घ्यावा रे माझा ॥१९॥
ब्रम्हरस वरि नामाचे सिंचन ।
सेवा रे सज्जन सखे माझे ॥२०॥
जेऊनिया धाले गोविंदा पंगती ।
उध्दार ते देती स्वानुभवे ॥२१॥
धन्य तो सोहळा आनंदाचा खेळ ।
निळा म्हणे गोपाळ सांगती ज्या ॥२२॥